Niets waar ik vroeger een grotere hekel aan had dan aan wandelen. Met een aantal wandelliefhebbers in de familie viel dat voor mij dus wel al eens tegen op familieweekend. Hoezeer ik soms ook protesteerde, de wandelschoenen werden dichtgeknoopt en ik werd meegesleurd op wandeltocht. Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, zeeeeven, zo gaat het goed, zo gaat het beter, alweer een kilometer (afzien)! Mocht je mij toen gezegd hebben dat ik later vrijwillig zou gaan wandelen, had ik je rechtstreeks doorverwezen naar een psychiatrische instelling.

Maar tijden veranderen en alhoewel het nog steeds niet mijn allergrootste hobby is, ga ik nu toch al eens spontaan op pad om van de natuur te genieten. En al zeker als ik mijn fototoestel kan meedoen. Niets leuker dan al dat moois ook effectief vast te leggen. Want dat is wel iets waar ik me de laatste tijd enorm over verbaas, er zijn zoveel mooie plekjes te vinden en dat vaak op een boogscheut van waar ik woon!

BewarenBewaren