Een drietal weken geleden schreef ik over mijn reisplannen en mijn bedenkingen die ik had bij het alleen gaan kamperen. De bedenkingen die mijn omgeving had, een meisje alleen in een tent, tussen de wolven en beren en wellustige Fransen, liet ik toen nog buiten beschouwing. Ondertussen zit de reis er alweer op en ben ik al een week terug thuis. Hoog tijd om eens terug te blikken en te kijken of die eerdere bedenkingen al dan niet terecht waren.

Het heeft maar één dag (en nacht) geregend dus over het weer had ik me alvast geen zorgen moeten maken. Het was tevens de allereerste dag dus heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat bij te slapen, de nodige inkopen te doen en te lezen. Daarna was het zo goed als alle dagen zonnig weer. Zo zonnig dat ik niet ontkwam aan jawel, de zonnecrème. De dagen dat ik echt ging zonnen en zwemmen was buiten de camping dus was ik op mezelf aangewezen om mijn rug in te smeren. Erg charmant zal het er wel niet uitgezien hebben, wat ongecontroleerde bewegingen in een poging om de zonnecrème zoveel mogelijk uit te smeren, maar het is wel enigszins gelukt. En ik heb voor alle zekerheid toch maar niet teveel op mijn buik gelegen.

Voor het opzetten van de tent heb ik veel gehad aan het instructiefilmpje op Youtube. Sowieso is het een tent die poepsimpel in elkaar te zetten is, maar door het filmpje wist ik tenminste precies waar ik moest beginnen. Vastberaden en met een air van een echte tentenprofessional begon ik alles klaar te leggen en in elkaar te steken. So far so good en ik voelde mijn zelfvertrouwen alleen maar toenemen. Tot ik het grondzeil wou vastmaken met piquetten en doorhad dat ik de hamer vergeten was. Uiteraard liet ik me niet zo snel uit het lood slaan en begon ik met volle moed de haringen met mijn voet de grond in te duwen. Een tactiek die op festivals in het zompige gras perfect bleek te werken maar me nu een beetje in de steek liet. Daar stond ik als meisje alleen (in een kleedje) een vruchteloze poging te doen om met mijn voet die haringen in een kurkdroge grond te krijgen. Gelukkig kon mijn allerliefste Nederlandse overbuurvrouw het niet langer aanzien en kwam ze me helpen, gewapend met een hamer en tonnen girlpower. Lesje geleerd!

Dat brengt me alweer bij de laatste én belangrijkste bedenking: eenzaamheid. Ben ik alleen geweest? Uiteraard. Ben ik eenzaam geweest? Geen moment. Die lieve overbuurvrouw bleek maar het begin te zijn van een hele reeks fantastische mensen die ik daar heb leren kennen. Op de camping maar ook daarbuiten. Mensen slaan sneller een praatje als je ergens alleen zit, wat mijn Frans alleen maar ten goede is gekomen.  En als ik dan overdag op stap was gegaan, kwam ik ’s avonds weer ‘thuis’ op mijn camping en kon ik gezellig bijpraten met de andere kampeerders tijdens het happy wine hour (wat een uitvinding!). Voor mij was het alleszins een zeer geslaagde ervaring!

Gros bisous!

Liesbeth