Liefste roodharige krullebol,

Mag ik zo vrij zijn om al even in de toekomst te kijken en je een paar wijze levenslessen mee te geven? Waarschijnlijk liever niet, koppige donder die je bent, maar ik doe het lekker toch!

De juf van het 1ste leerjaar heeft gelijk als ze zegt dat je de centjes uit je schattige portemonneetje niet zomaar mag uitdelen aan de andere kinderen op de speelplaats. Hoewel het zeer altruïstisch is, is het misschien toch verstandiger je centen rechtstreeks in een spaarvarken te droppen en alvast te sparen voor later. Je 30-jarige zelf zal je eeuwig dankbaar zijn!

Je hebt een hekel aan slapen, nu nog… Later zul je beseffen dat slapen in een lekker knus bed (dat je nota bene niet eens zelf hoeft op te maken) één van de heerlijkste dingen is in het leven. Later ga je geheel VRIJWILLIG naar bed gaan. Bovendien zal je op sommige dagen ’s ochtends alweer uitkijken naar het moment dat je terug naar bed mag/kan. Dat kan je je nu waarschijnlijk moeilijk voorstellen!

Je wilt voor geen geld ter wereld kaas op je spaghetti (te gewaagd) en ook hamburgers vind je maar niks, tenzij misschien de meest eenvoudige versie: vlees tussen een droog broodje. Als je maar eens wist hoezeer dit zal veranderen. Extra porties kaas komen jouw richting uit en ook die bescheiden hamburger is ver verleden tijd (net zoals die strakke buik van weleer).

Je bent vastbesloten dierenarts te worden want dieren vind je schattig. De hele dag katten, honden en konijnen knuffelen, dat lijkt je wel wat. Dat je ook wel eens wat grotere dieren, zoals die gigantische stier een paar weiden verderop, op consultatie zal krijgen, doet je vastberadenheid al een beetje wankelen. Maar de absolute doodsteek voor je dierenartsencarrière blijkt het moment te zijn waarop je beseft dat slangen en spinnen ook dieren zijn (hoewel je op dat moment monsters een betere benaming vindt) en dat ook zij recht hebben op een beetje dierenartsenliefde. En daar stopt de droom, zelfs voor een vastbesloten tienjarige zijn er grenzen… Maar ik kan je nu al zeggen dat, wat je beroepskeuze ook zal zijn, je wel goed terechtkomt. En mocht je een informatica-opleiding overwegen, zeker doen! Je zal waarschijnlijk een pak meer verdienen dan ik nu doe én je klas zit vol met jongens (win-winsituatie).

Ik weet dat je die sproetjes en rode haren nu nog hartgrondig haat. Onder meer omdat kinderen op straat je vragen of je toevallig achter een mestkar hebt gelopen, omdat je niet in de zon kunt lopen zonder 35 lagen plakkerige zonnecrème te smeren, omdat die witte benen niet bepaald het coolst mode-accessoire zijn, omdat je het refreintje van het nummer ‘meisjes met rode haren’ niet meer kunt horen (wat trouwens niets afdoet aan de correctheid van de tekst ?), enzovoort. Nee, je kunt die sproetjes er niet afschrobben (hoe hard je ook wrijft) en met dat rode haar moet je ook wel nog een aantal jaar verder. Weet jij veel dat je later nog trots zal zijn op die unieke uiterlijkheden en dat je nog spijt zal hebben wanneer je haar afneemt in rosheid (in die mate zelfs dat je stiekem overweegt om het wat bij te kleuren).

Rond je vijftiende is alleen thuisblijven en naar MTV unplugged kijken een meer dan spannende vrijdagavond te noemen. Laten we voorzichtig stellen dat ook dat gaat  veranderen. Je zal al eens op café gaan (en 25 keer op een avond geld moeten betalen omdat je te kleine blaas die 4 glazen bier niet aankan), je zal al eens een danske gaan placeren op de plaatselijke KSA fuif en je zal de volgende ochtend al eens wakker worden met een kater. Als ik je nu al een poëtische tip kan geven voor dat laatste: drink water en fruitsap tussendoor, dan ben je de kater zeker voor! Schol! ?

Door al dat uithuizig zijn, zal je ook wel enkele leuke jongens tegenkomen. Aanvankelijk is dit geen al te groot succes. Maar geloof je papa maar als hij zegt dat er tijden komen dat je de jongens voor het uitkiezen hebt (alé, toch een beetje) en dat er interessantere exemplaren rondlopen dan de lokale dorpsknapperd op z’n scooter. En weet ook dat na elke stukgelopen relatie een betere relatie wacht. Als je tenminste af en toe jezelf ook niet spaart en kritisch je eigen aandeel durft te bekijken. Het zal soms pijn doen, maar je zal er ook verdomd veel uit leren!

Je bent soms een kleine, eigenwijze opdonder die denkt dat ze de waarheid in pacht heeft. Een irritante betweter ook met momenten. Weet dat je dat jaren later waarschijnlijk nog altijd zal zijn. Maar dat je omringd bent door lieve familie (inclusief toplief), vrienden en collega’s die je nemen zoals je bent en die in je geloven. En dat is toch de basis voor  een gelukkig leven.

Veel liefs,

Je oudere (en toch al iets wijzere) zelf.